Toch nog een WK-finale

De laatste tijd krijg ik vaak de vraag of ik het leven als topsquasher niet mis. Helemaal sinds Nick Matthew, mijn tegenstander in de EK-finale voor junioren in 1998, eind vorig jaar voor het eerst wereldkampioen werd in Saoedi-Arabië en daarmee tevens de nummer 1 plek op de wereldranglijst heroverde. Het antwoord op de vraag is heel simpel: NEE!

Uiteraard had ik graag net als Nick, of bijvoorbeeld Laurens Jan (Anjema), de top-10 van de wereld gehaald en grote toernooien gewonnen. Daar was het mij tijdens mijn profcarrière tenslotte om te doen. Wellicht had ik qua talent en (vooral) mentaliteit ook wel de kwaliteiten om net zo ver te komen, maar het is nu eenmaal een gegeven in de topsport dat 'fit blijven' ook een cruciaal element is voor succes. En het is duidelijk dat het daar bij mij aan schortte, getuige het aantal zware blessures dat ik heb opgelopen en de bijbehorende operaties die ik heb moeten ondergaan.

Terug naar mijn antwoord op de veelgestelde vraag of ik niet zelf op de baan zou willen staan. Ik heb geen enkele behoefte meer om op topniveau te acteren. Sterker nog: ik heb er zelfs ontzettend veel moeite mee om de motivatie te vinden regelmatig een balletje te slaan. Na de eerste paar zware blessures had ik de drang nog wel om terug te keren aan de top, maar toen ik in 2007 opnieuw mijn pees afscheurde in mijn rechterhand was het voor mij gelijk klaar. Als kleine jongen wilde ik al de beste zijn in alles wat ik deed en aan verliezen had ik dan ook een ontzettende hekel. Of het nu ging om een potje monopolie of een belangrijke squashwedstrijd, winnen was mijn drijfveer. En dus kon ik de beslissing om te moeten stoppen met topsquash makkelijk accepteren, omdat duidelijk was dat ik de absolute wereldtop toch niet meer kon bereiken.

Elk nadeel heeft een voordeel, zei een beroemde voetballer eens. In mijn geval gaat de uitspraak van meneer J.C. ook op, want mijn vroegtijdige afscheid heeft mij de mogelijkheid gegeven om andere dingen te gaan doen binnen de squashsport. En aangezien ik overal de beste in wil zijn, vindt later dit jaar (van 28 oktober t/m 6 november) de World Open Squash 2011 plaats in Nederland. Want als je iets doet, moet je het goed doen!

Op deze plek, en op de vernieuwde website www.squashlife.nl, zal ik de komende maanden verslag doen van de voorbereidingen op het officiële WK voor mannen en vrouwen. Met het prachtige Luxor Theater als decor voor de laatste vier speeldagen, een record aan prijzengeld en de officiële wereldtitel op het spel, zijn we verzekerd van een schitterende setting en de allerbeste squashers ter wereld. En dus sta ik zondag 6 november toch nog op de (glazen) baan tijdens een WK-finale. Alleen dan niet als speler, maar als toernooidirecteur!

Tot dan!