Pech

Eind vorig jaar kwam ik terug uit Nieuw-Zeeland, na 5 maanden bijna alleen maar reizen voor toernooien, was ik eindelijk weer thuis. Natuurlijk is het fijn om thuis te zijn, maar het was vooral fijn omdat ik nu een periode had om weer structureel hard te trainen. Als je van het ene naar het andere toernooi gaat, met vaak maar een paar dagen thuis, train je wel maar dat is vooral bijhouden. De volgende stap kun je alleen maken als je een periode hard traint, zonder steeds rekening te hoeven houden met wedstrijden.

Die periode had ik dus mooi toen ik thuis kwam. En het ging ook lekker, ik zat er weer goed in. Maar in januari hield dat ineens op. In een training ging ik door mijn enkel. Het was pure pech. Het voelde gelijk niet goed, dus heb ik meteen besloten om het NK af te zeggen. Wat natuurlijk erg balen is, aangezien dat het toernooi in Nederland is om te laten zien hoe je ervoor staat. Maar aangezien ik nog jong ben en nog lang wil squashen, is het op lange termijn beter om dit ene toernooi te missen.

Dat ik het NK af moest zeggen was natuurlijk balen, maar ik hoopte wel snel weer verbetering te zien. Helaas was dit niet zo. Het duurde erg lang voordat de pijn minder werd en ik weer echt kon gaan belasten. Dankzij een MRI kon ik zien dat alles weer hersteld was, en kon ik dus langzaam weer gaan gaan belasten. Dit was pas half maart. Dus ik had al 2 maanden niet meer op de baan gestaan. Dat is voor mij natuurlijk super lang. Het was voor mij erg wennen om niet te mogen squashen en daardoor andere dingen te moeten doen, zowel op sportgebied als sociaal gebied.

Sinds begin april ben ik steeds meer aan het squashen en train ik ook weer mee met de selectie in Amsterdam. Het is nog steeds niet 100% zoals het was voor ik geblesseerd raakte, maar het gaat elke week beter en elke week leg ik de lat weer een stukje hoger voor mezelf. Het voelt erg goed om eindelijk weer aan het trainen te zijn (ondanks de spierpijn ;)).

Ondanks dat het natuurlijk erg balen was dat ik geblesseerd raakte, denk ik wel dat het een goede ervaring is geweest. Ik merk nu hoe belangrijk het is om ook andere dingen te hebben dan alleen squash, dat ga ik zeker meer doen. En ik heb ook heel veel respect gekregen voor mensen die terug komen van een lange blessure.

Nu kan ik eindelijk weer plannen gaan maken voor toernooien. En dat heb ik natuurlijk ook al gedaan. Half Mei ga ik naar Guatemala voor een toernooi. Daar ga ik nu naartoe werken en dan kan ik de blessure eindelijk  achter me laten.

Milou

Terug naar blogpagina