EK Squash op het verkeerde moment
Bij veel sporten is een Europees Kampioenschap (EK) een van de meest prestigieuze evenementen in een jaar. Kijk maar naar voetbal, atletiek, zwemmen, basketbal, enzovoort. Alleen de sporten waar zeer veel geld in omgaat op professioneel topniveau, met uitzondering van voetbal, kennen geen EK's. Denk bijvoorbeeld aan golf, wielrennen, formule 1 of tennis.
Voor professionele atleten is een Europese titel veel waard, behalve als ze niet uit Europa komen natuurlijk! Vanzelfsprekend is wereldkampioen, of nog beter Olympisch kampioen, worden het summum voor een topsporter, maar de beste van Europa worden is ook niet verkeerd. Het levert media-exposure, erkenning, bekendheid en in sommige gevallen extra geld op. Kortom: een Europese titel staat goed op je palmares en zorgt voor status!
Squash kent al decennia lang het EK voor landenteams. Een prestigieus en voor alle landen zeer belangrijk toernooi. Sinds 2004 is daar ook het EK-individueel bijgekomen. Kijkend naar het rijtje met winnaars van de afgelopen 7 edities kunnen we op het eerste gezicht stellen dat het individuele evenement leeft bij de topsquashers.
De Fransman Gregory Gaultier, de huidige nummer 6 van de wereld, won het toernooi al 5 keer en zijn landgenoot Thierry Lincou, voormalig wereldkampioen en nummer 1 van de wereld, was 2 keer de sterkste bij de mannen. Bij de vrouwen gingen de titels naar de huidige nummer 2 van de wereld Jenny Duncalf (3x), de 2 Nederlandse squashtroeven Vanessa Atkinson en Natalie Grinham, de Française Isabelle Stoehr en de Engelse Rebecca Botwright. Ook geen verkeerd lijstje.
Als we wat minder oppervlakkig kijken, zien we echter dat het EK-individueel niet zo belangrijk is voor de meeste squashtoppers. Vooral de Engelse/Britse spelers ontbreken vaak op het individuele EK, en de keren dat ze er wel waren presteerden ze ver onder de maat. Met uitzondering van voornoemde Duncalf. Ook dit jaar geeft grootmacht Engeland niet thuis. Wereldkampioen Nick Matthew, top-8 spelers James Willstrop en Peter Barker, en de Britse kampioen Daryl Selby zijn er allemaal niet bij. Bij de dames is de top-4 van Engeland (Duncalf, Alison Waters, Laura Massaro en Sarah Kippax) eveneens afwezig. Net als de Ierse Madeline Perry, de nummer 4 van de wereld. En dat is doodzonde voor het evenement.
De afwezigheid van een groot deel van de wereldtop is begrijpelijkerwijs te verklaren door het ontbreken van prijzengeld en - nog belangrijker - het tijdstip waarop het evenement plaatsvindt. Voor het gros van de Europese toppers eindigt het lange en zware squashseizoen eind april met het EK landenteams. De maand mei wordt vervolgens door hun gebruikt als periode om de batterij weer op te laden, alvorens ze zich gaan voorbereiden op het nieuwe seizoen dat altijd eind juli (dames) of begin augustus (heren) weer begint.
Kijkend naar de hectische schema's van spelers als Matthew, Willstrop, Duncalf en Perry is er voor hun weinig andere keuze. Als ze top willen zijn tijdens de grotere PSA en WISPA toernooien, waar ze hun boterham verdienen, dan moeten ze in de zomermaanden ergens een rustmoment inbouwen. En dat gaat dus al jaren structureel ten koste van het EK-individueel. Een uitzondering daargelaten.
De oplossing lijkt echter heel simpel als we kijken naar de internationale kalender van de afgelopen jaren. Verplaats het evenement ruim 2 maanden naar voren en laat het ergens in de eerste 3 weken van maart plaatsvinden. Gegarandeerd dat er dan veel meer topspelers meedoen, waardoor het evenement gelijk meer body en cachet krijgt.
Dus wijze heren van de Europese Squash Federatie, waar wachten jullie op?
Tommy
