7,5e week vliegt voorbij

De dag na de NK Dubbel stapte ik in het vliegtuig voor mijn eerste trip na mijn blessure. Ik had er erg veel zin in, maar was ook gespannen, want 7,5e week van huis is best lang. Maar ik ben net een dag terug, en ik moet zeggen, het is voorbij gevlogen.

Mijn eerste stop was Guatemala. Daar speelde ik mijn eerste toernooi na mijn blessure. Met mijn enkel ging gelukkig alles goed. Het squashen zelf was nog niet helemaal zoals ik gehoopt had. Maar dat kun je ook niet verwachten na een blessure. Ik verloor 3-2 van de Amerikaanse Kristen Lange. Aan de ene kant erg balen, want ik win natuurlijk liever dan dat ik verlies. Maar aan de andere kant was ik erg blij dat ik eindelijk weer een toernooi kon spelen. Dat is natuurlijk de reden waarom ik gekozen heb om prof te worden.

Na Guatemala ging ik naar Seattle, USA. Hier ben ik 4 weken gaan trainen met Latasha Khan. Latasha staat al meer dan 10 jaar in de top 35 van de wereld en is dus iemand waar ik erg veel van kan leren. Ze had mij uitgenodigd zodat we samen konden trainen. Het was een super goede ervaring, ze heeft mij heel veel verteld en geleerd. Ik heb geprobeerd alles als een spons in me op te nemen, zodat ik daar thuis mee verder kan.

Het is niet elke dag dat een andere speelster je uitnodigt om te komen trainen en dan ook nog al haar ervaring met je wil delen. Dit was dus een unieke kans en ik ben haar hier erg dankbaar voor.

Ik heb in Seattle veel nieuwe trainingen afgewerkt, met oefeningen die ik thuis nog nooit gedaan had. In het begin ging dat gepaard met een hoop spierpijn, maar na twee weken was ik eraan gewend en kon ik er nog meer uithalen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik na 4 weken klaar was voor mijn volgende toernooi in Mexico.

Dit was een veel groter toernooi dan in Guatemala, Natalie deed ook mee. Wat erg leuk was natuurlijk en weer een goede ervaring. Nu kon ik van haar en Latasha nog meer leren. De omstandigheden, spanning, winst en verlies, op al deze gebieden is iedereen anders. Nu kon ik zien hoe zij daarmee omgaan.

Ik speelde veel beter dan in Guatemala en kon merken dat ik in de 4 weken bij Latasha veel vooruitgang had geboekt. Ik kan met recht zeggen dat ik terug ben op mijn oude niveau van voor mijn blessure. Of misschien ben ik eigenlijk al beter dan dat, wat terug te zien was in mijn resultaat. Ik won de 1e ronde van Ivonne Diaz uit Mexico met 3-1. In de kwartfinale moest ik tegen Joey Chan, de nummer 22 van de wereld. Ik speelde een goede wedstrijd, maar zij is nog een maatje te groot. Ik verloor 3-0 maar was toch was ik erg blij, ik had namelijk 2 goede wedstrijden elkaar gespeeld en veel punten gehaald voor de ranking. Dit zijn de meeste punten die ik ooit gehaald heb en ook het verste dat ik ooit ben  gekomen in een groter toernooi.

 Mijn laatste stop was in Colorado. Nadat Seb en LJ daar zijn hadden getraind met Damon was het mijn beurt. Samen met andere profspeelster Kristen Lange en 7 Amerikaanse jeugdspeelsters was het 10 dagen afzien op hoogte. Een unieke ervaring, ik had niet verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Normaal gesproken houd ik helemaal niet van buitenactiviteiten, maar ik had besloten om deze trip 'open-minded' te zijn. En dat heeft erg goed uitgepakt. Ik heb alles uitgeprobeerd en het erg zwaar was, heb ik ervan genoten.

Mountainbiken, trailruns, hillsprints en berg beklimmen, allemaal dingen die ik nog nooit had gedaan. En zeker een extra uitdaging doordat alles op hoogte plaatsvond. Alles was anders dan wat we het hele jaar al doen en dan ook nog eens in een super mooie omgeving, de plekken waar we trainden waren adembenemend. Nederland is maar erg saai in vergelijking met Colorado.

Ondanks dat Nederland 'saai' is, ben ik erg blij om weer thuis te zijn. Ik ben erg enthousiast om weer door te gaan met trainen hier thuis en alle nieuwe ervaringen toe te passen om mijn eigen spel. Nu een paar dagen bij komen van de jetlag en dan ga ik toewerken naar mijn volgende toernooi, de Australian Open in Canberra!

Milou

Terug naar blogpagina