Oh Fat Philly!
Ben een gestreste topsporter die duizenden kilocalorien verbrandt en te veel uren moet doden. Is een perfecte maar tegelijkertijd dodelijke combinatie als je een week in Philadelphia doorbrengt. Genoeg mooie plekjes om je te ontspannen en door te slaan in het consumeren van heerlijk eten en drinken.
Deze grote stad heeft op de een of andere manier toch een dorps karakter. Straten met namen als Walnut, Chestnut en Pine herbergen zowel grote franchises als gezellige authentieke koffietentjes, cafeetjes en restaurants.
Tijdens de US Open was het zaak voor mij gebruik te maken van de dingen die me ontspanden, zoals een diepgaand gesprek met een vreemde in het alto koffie tentje op de hoek van Pine and 9th, maar niet alle grenzen te overschrijden wat betreft het verorberen van allerlei lekkernijen.
Als je een beetje op je gewicht wilt letten, is Philadelphia funest. Hoorde dat deze stad het hoogste percentage zware mensen heeft. Met andere woorden: de dikste stad van Amerika! Ben niet verbaasd. Als je in Nederland opgevoed bent onder het motto: eet je bord netjes leeg (anders krijg je geen toetje), sweer ik dat je in de USA het nagerecht vaak niet eens haalt en binnen een maand niet meer door de deur past.
Met een stuk keukengerei dat meer op een graafschep lijkt, wordt een hoeveelheid tonijn op je sandwich gekwakt waardoor je boterham totaal uit het zicht verdwijnt. In het lokale koffietentje op de hoek, lees je de USA Today en zet je een emmer skinny vanilla latte aan je mond. Je eet een 'low-calorie blue berry muffin' van een kilo of twee en vindt het gek dat je niet afvalt. Je bestelt een large maar na twee veel te dikke rijk-belegde slices is de pizza je meerdere en je vraagt je af of je met de rest ervan de honger van een derde werelddorp zou kunnen stillen.
Als ik in Amerika ben, bestel ik overal small, tiny and geen refills graag. Ik drink water en leg de goede man die m'n sandwich klaarmaakt precies uit dat het beleg op zijn minst gehalveerd moet worden. En ik eet mijn bord zeker niet leeg.
Je eet dan meer dan genoeg.
Ironisch dat ze me willen vetmesten alsof het de normaalste zaak van de wereld is maar dat ik nu doodleuk in vliegtuigstoeltje 13C word opgepropt alsof ik een ballerina ben.
LJ
( 5 oktober 2011, Philadelphia – San Fransisco, stoel 13C, dacht dat ze geen rij 13 hadden in vliegtuigen…)
Over Laurens Jan Anjema
Laurens Jan Anjema is het grooste gedeelte van het jaar onderweg om zijn grote droom na te jagen; wereldkampioen squash worden. Hiervoor maakt hij duizenden vlieguren, komt hij in alle uithoeken van de wereld en ontmoet hij veel bijzondere mensen.
