WK Squash

Verdomme, dat was erg mooi!

Verdomme, dat was erg mooi! Toch? De laatste jaren heb ik op deze aardkloot getuige mogen zijn van een paar spectaculaire toernooien. Uiteraard in de openlucht bij de Piramides van Gizeh met o.a. het WK 2005. Inderdaad, Grand Central Terminal in New York ook ja. En zo zijn er nog wel een paar meer. Zoals in 2005 de finale van het EK teams in Rennes. Tot een paar maanden geleden was dat in mijn beleving het mooiste squashtoernooi dat ik ooit meemaakte. De entourage, een glazen baan in een gemeentelijke sporthal en aangekleed met een redelijke hoeveelheid showlicht en geluid, was behoorlijk, maar nog niet kippenvel of zo. Maar wat het wel bijzonder maakte was de aanwezigheid van maar liefst 2500 luidruchtige, want chauvinistische, Fransen op de tribunes, die hun team zoals gewoonlijk kansloos zagen verliezen van de Engelsen in de finale. Elke keer wanneer ik een, uiteraard in de ogen van die Fransozen, foute beslissing nam, begonnen die paar duizend man natuurlijk te joelen en te fluiten. Waarna vervolgens die dikke kop van mij op twee levensgrote schermen naast de baan in beeld kwam, met als logisch gevolg dat er nog harder gefloten werd. Ik kan U verzekeren, dat heeft wel wat.

Toen kwam het WK Teams in Paderborn afgelopen augustus. Helaas moet ik zeggen dat de Duitsers een verpletterende indruk maakten met een adembenemende mengeling van show en topsport, dit alles in een prachtige setting. Ik kan me herinneren dat ik na de finale terug naar huis reed en bedacht dat Tommy een verrekt zware dobber zou krijgen om alleen nog maar in de buurt van zoiets groots te komen. Laat ik het voorzichtig zo formuleren: Van de in totaal vier fouten die ik tot nu toe als scheidsrechter gemaakt heb, zat de ergste hiervan er lang niet zo ver naast als deze onzinnige gedachte in die lange autorit. Laat ik het gelijk nog maar een keertje herhalen, tenslotte is voor een scheidsrechter consequent zijn het belangrijkste, zegt men. Let op, komt ie: Er mag never nooit meer een squashtoernooi in het Luxor georganiseerd worden, want dit is onovertrefbaar!

Voor de halve finale dag hadden ook wij vanuit Tilburg een busreis georganiseerd met leden van mijn club. De meesten hadden alleen een kaartje gekocht omdat ik ze, hand op het hart, verzekerde dat ze iets gingen meemaken wat ze de rest van hun leven niet meer zouden zien! En als ze niet gingen, zouden ze ongetwijfeld de rest van hun leven bij een psychiater lopen om dat trauma te verwerken! Kortom, met stip op nummer 1. Een foto die het evenement een beetje recht deed stond 3 dagen later al over twee volle pagina's als opening in de Panorama. Kijk, zo kan het dus ook!

Was er dan helemaal niets wat niet goed was? Tenslotte moet ik, volgens opdracht van diezelfde T.B., altijd alles en iedereen kritisch blijven volgen. Slechts twee echt belangrijke dingen. Kijk, dat de vlag niet gehesen wordt bij het volkslied is mierenneuken, dat zijn details. Maar allereerst waren daar mijn eigen leden die de stringente opdracht hadden gekregen om op de tribune voor een Davis Cup sfeertje te zorgen, maar mij hierin dus in de steek hebben gelaten. De beloofde pizza is uiteraard achterwege gebleven!

Het tweede was erger en ik schat in dat minimaal 99,6% van de Lucky Few die wel een kaartje had voor de finale het met mij eens is. Volgens mij was het complete plaatje zo spectaculair, en dus automatisch het nieuwswaarde gehalte dusdanig hoog, dat er in het 8 uur Journaal aandacht aan besteed had moeten worden met een mooie sfeerimpressie en vervolgens de aankondiging dat een uitgebreid verslag later op de avond te zien zou zijn in het Sportjournaal. En dat, helaas voor de voetbal kijkers, Studio Voetbal vanwege deze belangrijkere gebeurtenis was komen te vervallen. Niet lachen! Was gewoon terecht geweest!

Op het persoonlijke vlak baal ik als een stekker dat ik vooraf niet zo slim ben geweest met de sensationele star presentatrice Vanessa Atkinson een exclusief managers contract te tekenen. Zou nu een zeer vermogend man zijn geweest!

Zoals Wim Kan ooit zei: "Mark my words", maar die gaan wij dus nog terug zien! Gelukkig!

Profielfoto van Jos

Over Jos Aarts

Jos Aarts speelt een actieve rol binnen de squashwereld. Zo reist hij niet alleen de hele wereld af om zijn kunsten als topscheidsrechter te vertonen, maar is hij ook eigenaar van een squashcentrum in Tilburg, (squash)fotograaf en bovenal ‘allesweter’.

Reacties

  • Ewald S.
    Ewald S.

    Helemaal mee eens! Onbegrijpelijk dat Tommy als toernooidirecteur niet bij de afsluitende huldiging in de spotlights kwam. Het tekent zijn bescheidenheid. Tom heeft bewezen dat squash helemaal klaar is voor de Olympische Spelen. Het is zowel in grote zalen als op tv comfortabel goed te volgen.

    8 februari 2012 om 22:32

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?