Jeugdtraining

Trainingsaanpak jeugd

Zoals aangegeven in mijn vorige artikel, maken Egyptische kinderen vanaf jonge leeftijd al veel trainingsuren en speelt hun sociale leven zich volledig af binnen de squashwereld. Een computer of televisie gaat op doordeweekse dagen niet aan. Nu ben ik er persoonlijk geen voorstander van dat kinderen veel tijd doorbrengen met computerspelletjes spelen of televisie kijken. Ook ben ik van mening dat sport belangrijk is voor kinderen; zowel voor de mentale-, sociale- als lichamelijke ontwikkeling. Toch vraag ik me wel sterk af of het goed is voor een kind van tien jaar om zo intensief te sporten. In hoeverre wordt de lichamelijke groei geremd door de vele trainingsarbeid? Kijk naar al die turnmeisjes die vaak pas op zeer late leeftijd gaan menstrueren. Daarnaast vind ik dat een kind ook lekker kind moet kunnen zijn. Spelen met vriendjes en vriendinnetjes en andere dingen ontdekken dan squash, want er zijn zo veel leuke andere dingen in de wereld. Wat dat betreft denk ik dat een kind dat naast school en squash niks anders meer doet, geremd wordt in zijn of haar ontwikkeling.

Een andere belangrijke vraag is of een kind van tien jaar al kan beslissen of het ook echt een topsquasher wil worden? Is het de keuze van het kind op die leeftijd of willen papa en mama graag dat hun zoon of dochter goed wordt in squash? Ik denk dat weinig kinderen van tien jaar  echt serieus weten wat ze later graag willen worden. Natuurlijk wil iedereen wereldkampioen en beroemd worden, maar daar komt uiteindelijk meer bij kijken dan alleen maar lekker tegen een balletje slaan. Ik ben van mening dat een kind van tien nog niet kan overzien wat er allemaal komt kijken bij het leven van een topsporter. Hoe lang blijf je het ook leuk vinden als je al van jongs af aan zo veel tijd en energie in je sport stopt en daar zo serieus mee bezig bent? Hoe lang blijf je dat ook lichamelijk volhouden?

Uiteindelijk kan lang niet iedereen wereldkampioen worden. Vanuit dat standpunt vinden Nederlandse ouders het waarschijnlijk ook zo belangrijk dat kinderen goed hun best doen op school. Het behalen van een diploma en een goede studie wordt hier vaak belangrijker gevonden dan het uitblinken in sport. Dat is een heel belangrijk verschil met Egypte denk ik; daar gaan de kinderen ook naar school, alleen vinden ouders het daar een stuk minder belangrijk dat de kinderen daar ook goed presteren. Wellicht dat de Nederlandse cultuur wat dat betreft niet zo topsport-minded is.

Ik weet nog dat ik tijdens mijn eerste jaar HBO-psychologie naast mijn studie moest werken. Wat voor werk je deed, maakte niet uit. Je mocht bij de AH achter de kassa werken, vakken vullen en andere banen waren ook prima. Maar ik was topsporter, en dat telde niet, want dat was immers geen werk! Als de coaches hier in Nederland zouden zeggen dat de jeugd zo veel moet gaan trainen, zullen zeggen dat ze daar geen tijd voor hebben! Je hoort nu al geregeld dat kinderen het te druk hebben met school en hun huiswerk. Dat heeft mijns inziens echter te maken met het stellen van prioriteiten. De Nederlandse jeugd  vindt het belangrijk om ook nog sociale contacten te onderhouden en tijd te hebben om nog televisie te kunnen kijken of te gamen. Hier is verder niks mis mee, alleen zie je dit sterk terug in de resultaten; Egypte is een topland en Nederland komt internationaal niet meer mee.

Kortom: De vele trainingsuren die gemaakt worden door de Egyptische jeugd werpen sportief gezien hun vruchten af. Egypte heeft veel jeugdspelers, goede squashers en is een van de beste squashlanden ter wereld. Maar hoe gaat het met al die kinderen die uiteindelijk niet de top halen? Wat doen zij als ze stoppen met squashen? Hoe diep is dat 'zwarte gat' dan waar zij in vallen?
Nu worden er denk ik wel twee uitersten met elkaar vergeleken. Het ene uiterste is keihard trainen zoals in Egypte en vanaf zeer jonge leeftijd alles opzij zetten voor squash. Het andere uiterste is de manier hoe Nederlanders hun sport bedrijven; sporten is leuk, we kunnen een aardig balletje slaan, maar er is nog zo veel meer leuk en belangrijk in het leven!

Persoonlijk ben ik van mening dat sport in eerste instantie iets moet zijn waar je plezier aan beleeft. Sport is goed voor je mentale-, sociale- en lichamelijke ontwikkeling. Daarnaast is squash een hele goede vrijetijds besteding. Als blijkt dat je talent hebt, dan is het de vraag wat je daarmee wilt. Wil je dat talent verder ontwikkelen, alles uit jezelf halen en internationaal gezien de wereldtop bereiken? Of wil je lekker een paar uurtjes in de week met je sport bezig zijn en daarnaast nog vele andere leuke dingen doen? Dat is denk ik een belangrijke keuze die je voor jezelf zou moeten maken. Want wie echt de  wereldtop wil halenzal daar keihard voor moeten werken, keuzes moeten maken in het belang van sport en een stuk minder tijd hebben voor sociale contacten. Ik denk alleen niet dat je op tienjarige leeftijd cognitief gezien ver genoeg bent om zo'n beslissing te maken. Op de lange termijn is het ook niet nodig is om zo jong al zoveel te trainen. Kijk naar Tommy Berden en Laurens-Jan Anjema. Tommy was 14 jaar toen hij begon met squashen, twee jaar later besloot hij het echt serieus aan te pakken en op 18-jarige leeftijd maakte hij de keuze profsquasher te worden. Tijdens zijn laatste jaar bij de junioren was hij de beste speler van Europa en ook bij de senioren behoorde hij tot de beste twintig spelers van de wereld. Laurens-Jan Anjema maakte uiteindelijk ook pas op 18-jarige leeftijd de keuze voor een profcarrière. Hij verhuisde naar Engeland om daar te trainen met Neil Harvey (coach van voormalig wereldkampioen Peter Nicol) en ook hij heeft bewezen de top te kunnen halen!

Uiteindelijk gaat het denk ik vooral om de discipline waarmee je je sport beoefend, dat je uit elke training het beste probeert te halen voor jezelf en soms egoïstisch bent in de keuzes die je maakt en de beslissingen die je neemt!

Margriet

Naar hoofdpagina Blogs & Columns

Profielfoto van Margriet

Over Margriet H.

Margriet Huisman begon op haar tiende met squash en maakte al snel uit van de Nederlandse selectie. Ze speelde diverse kampioenschappen maar de profsquashster moest in 2007 stoppen vanwege een blessure. Omdat het toch weer begon te kriebelen waagde ze in 2010 nog een poging en werd dat jaar meteen Europees kampioen met het Nederlands team. Nadat ze...

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?