Bussie komt zo!

Bussie komt zo!

Als je voor de terugreis van het EK teams in Nürnberg ruim zes uur in een klein busje moet zitten, zijn er niet veel andere dingen mogelijk dan op een ‘leptoppie’ maar alvast de eerste contouren van je volgende column te schetsen. Enige conversatie met spelers om je heen is namelijk totaal onmogelijk, omdat zij nog steeds in een soort vegetatieve comateuze toestand verkeren van de party the night before! Omdat de herinneringen aan het EK natuurlijk erg vers zijn, is het dan ook niet meer dan logisch dat deze keer dit stukkie wat snippers van het afgelopen EK bevat.

Laten we het eerst even over spelregels hebben, altijd leuk. De situatie die ik weer vaak voorbij zag komen was die waarin de bal, via de voormuurnick, door het midden terug komt en, meestal, beide spelers min of meer verrast. Vaak met de ontvangende speler in een ietwat ongemakkelijke situatie om de bal te slaan, die daarom maar een let vraagt. Vaak heeft deze speler de verwachting een stroke te krijgen, want immers een bal door het midden is een slechte bal. Vinden zij. Ik zal wederom mijn echte fans niet teleurstellen, door te verklaren dat ik het toch weer eens anders zie. Voor mij is altijd bepalend de positie van én de bal én beide spelers OP het moment van vragen. Helaas zie je spelers (ook Nederlandse) te vaak met hun racket naar de tegenstander gaan, terwijl de bal tot soms wel een halve meter of meer dichter bij hun eigen lichaam is.  Maar ik heb nog nooit iemand gezien die een bal kan slaan waar die niet is! Maximaal let dus, en de toevoeging dat het de volgende keer in zo’n situatie een no let zal worden. Kortom, speler boos. Want van andere refs krijgen ze vaak wel een stroke. Helaas, vette pech voor de tuinkabouters, dus!

Het onbetwiste hoogtepunt van het EK was de halve finale tussen de Duitser Simon Rösner en de Fransman Gregory Gaultier (zie foto) die vrij tam begon. Beide spelers wilden zich toch sparen voor de belangrijkere wedstrijd van de volgende dag, ondanks een uitverkochte tribune vol heel veel  herrie makende Duitsers. Gaultier vond het echter ineens een goed idee om te proberen een Duitse speler voor zijn eigen Duitse publiek een beetje te kakken te zetten met wat arrogante trickshots. Nu heeft Simon, in tegenstelling tot de meeste Duitsers, best wel humor, maar ook hij vond het niet echt grappig, geloof ik! Dus ineens was het: Jetzt geht´s los! Waarna vervolgens Gaultier weer eens in zijn eigen mes liep en grote moeite had alle duivels in zijn hoofd te beteugelen. Een directe conduct stroke verhielp die kortsluiting uiteindelijk wel een beetje. Het is ook niet echt superslim om richting scheidsrechter ‘Putain’ te roepen als je niet zeker weet of hij de vertaling daarvan wel of niet kent. En niet geheel toevallig ken ik die wel, haha. Net zoals ik de meest voorkomende scheldwoorden in een aantal andere talen ken. Welke dat allemaal precies zijn hou ik natuurlijk voor mij, “Feind hört mit!”

DE man van het toernooi was trouwens mijn Spaanse collega Pinto. Ik heb eerlijk gezegd de laatste vijftien jaar uit dat land nog nooit een behoorlijke ref op een EK gezien, maar deze man was zeer capabel.  Met echter 1 klein probleempje, hij gebruikte op zijn mobieltje de stopwatchfunctie en dat werd niet akkoord bevonden door onze puriteinse Engelse Feldwebels/ assessors die de sport zo authentiek mogelijk willen houden. Alleen een echte stopwatch of een polshorloge met timerfunctie is immers toegestaan. Dus in een refereemeeting werd heer Pinto daarop terecht gewezen. Heer Pinto zei niets, pakte gewoon 1 van de tien wandklokken van de muur die links en rechts in de club hingen en zei toen doodleuk: “This is my wristwatch!” Onze Manuel uit Fawlty Towers heeft dus vervolgens nog drie dagen lang bij elke match die hij deed de klok buiten de baan tegen de glaswand gelegd en op die manier elke keer precies op tijd fifteen seconds geroepen.  Kijk, dat zijn toprefs! Die laten zich door niets of niemand uit het veld slaan. Zijn beslissingen waren trouwens gewoon goed, dat hielp natuurlijk ook wel een beetje!

 Jos Aarts

Profielfoto van Jos

Over Jos Aarts

Jos Aarts speelt een actieve rol binnen de squashwereld. Zo reist hij niet alleen de hele wereld af om zijn kunsten als topscheidsrechter te vertonen, maar is hij ook eigenaar van een squashcentrum in Tilburg, (squash)fotograaf en bovenal ‘allesweter’.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?