De italiaanse squashtopper Davide Bianchetti

Mijn nieuwe vriend

“Jos! Honest, I would really like you if you were not a referee! I just hate refs!” Kijk, dat zijn tenminste nog eens ontboezemingen waar een pure filosoof als ik mee vooruit kan. Plaats van handeling was de bar van Flevoparq, anderhalf uur voor aanvang van de voor die avond geplande eredivisieontmoeting. Let wel, ik zeg anderhalf uur vóór en niet anderhalf uur na!

Hij was er al een tijdje en ik was ook lekker vroeg. De hele bar voor ons alleen. Wij als refs worden geacht niet te ‘socializen’ met spelers, maar ik vond het toch iets te ver gaan om 30 meter bij hem weg te gaan zitten. En dan allebei naar onze eigen kopjes koffie staren. Nee, moet kunnen, gewoon gezellig zitten kletsen, over bijna van alles behalve squash. Totdat hij het natuurlijk zo nodig moest verpesten door ineens wel die bovenvermelde link met squash te maken.

Let wel, dit was ruim vòòr de match. Met andere woorden, ik had hem nog niet opgefokt met mijn, vaak, onnavolgbare beslissingen en nuchter was hij ook nog eens. Dit zat dus dan ook echt verontrustend diep bij onze vriend. En in alle eerlijkheid moet ik hier dan ook toegeven dat ik het nog nooit van die kant bekeken had. Simpele geest die ik ben, is mijn normale gedachtegang als volgt: Een match begint, ref neemt vroeg of laat een beslissing, speler is het daar niet mee eens, en uit dat vervolgens met veel misbaar naar diezelfde ref met woorden die je niet in de kerk hoort, maar die wel in dit patroon passen. Alles erg simpel en volstrekt logisch, dus op zich best wel een overzichtelijke wereld, toch?

Echter, nooit heb ik op enigerlei wijze kunnen bevroeden dat ik het totaal verkeerd heb ingeschat. Nooit heb ik mij verdiept in de diepere psychische aspecten in de referee / spelers relatie! Ik zal U sterker vertellen. Ik wist niet eens dat die ook maar bestonden! Maar nu zijn mij de ogen geopend natuurlijk. Een speler gaat de baan op en denkt: ‘Ha, lekker een potje squashen, heerlijk!’ En dan kijkt hij, vlak voor de eerste service, wie er eigenlijk in de ‘hot seat’ zit en ziet dan plotsklaps mijn postzegel. Ik begrijp nu dus dat dat al voldoende is om zo’n, off court zeer sympathieke, gast ineens te doen veranderen in een soort Hannibal Lecter! Voor iemand die, zoals onze Italiaanse vriend, inmiddels in de late herfst van zijn carrière beland is, kan zo’n  jarenlange geestelijke ‘pijniging’ natuurlijk erg ongezond zijn voor zijn mentale gesteldheid. U moet dat echt niet onderschatten, ‘this is serious shit’!

Kijk, ik kan me er zelf natuurlijk, zoals gewoonlijk, vrij makkelijk uitdraaien door te zeggen dat het  altijd hun eigen schuld is. Een speler maakt gewoonlijk 1 of 2 domme fouten per rally. Voor alle duidelijkheid, op dit niveau duren de rally’s ongeveer tien keer langer dan de twee of drie slagen die ik, wanneer ik zelf op de baan sta, al voor een erg lange rally vind doorgaan! Wij als refs maken echter gemiddeld hooguit 1, misschien 2, echte fouten in een wedstrijd, dus dat valt best mee!  Let wel, echte fouten! Een ‘fiftyfifty’ call is geen echte fout!

Terug naar onze vriend, want dit is dus echt geen peanuts. Ik kan het niet anders zien dan als gewoon een ernstige lacune in de scheidsrechtersopleiding. Ik pleit er hier dan ook met kracht voor om voortaan alleen kandidatenscheidsrechters aan te nemen die minimaal een bachelor psychologie hebben behaald. Uiteraard geldt dat alleen voor mannelijke kandidaten daar vrouwen bij geboorte al afgestudeerd psycholoog zijn.

Discreet en fijngevoelig als ik van nature ben, heb ik U uiteraard niet de naam genoemd van onze vriend. Noch hebt U enige aanwijzing gehad die U verder kan helpen om zijn identiteit te achterhalen. De persoon in de foto is ook zuiver toevallig gekozen! Zegt allemaal niets! Wat mij trouwens wel weer zeer ontroerde, was dat ons gezellig samenzijn vooraf kennelijk toch ergens een gevoelige snaar bij hem had geraakt. Voor tweeënhalve game deed hij echt zijn uiterste best, en soms zelfs meer dan dat,  al mijn beslissingen met een Tibetaanse glimlach te accepteren.

Toch in ieder geval tot het moment van die No Let in de derde game.

Profielfoto van Jos

Over Jos Aarts

Jos Aarts speelt een actieve rol binnen de squashwereld. Zo reist hij niet alleen de hele wereld af om zijn kunsten als topscheidsrechter te vertonen, maar is hij ook eigenaar van een squashcentrum in Tilburg, (squash)fotograaf en bovenal ‘allesweter’.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?