Finally the ref strikes back

Finally, the ref strikes back!

Kijk, het zit zo. Als we weten dat er in deze (losgeslagen) maatschappij, die zich Nederland noemt, hufters zijn die een grensrechter in elkaar rossen met de dood tot gevolg, moeten we het niet vreemd vinden als er in die zelfde, nog steeds losgeslagen maatschappij, hufters zijn die toevallig ook scheidsrechter zijn. Is helemaal niet zo’n rare gedachte hoor! En dan kan het dus ook zomaar gebeuren dat er zo’n gladiool op zijn beurt ook eens een toeschouwer in elkaar rost. Voor diegenen die het in de krant gemist hebben: IJSHOCKEYBOND SCHORST VECHTENDE SCHEIDSRECHTER.

De Almeerder Juri de Wit vloog tijdens de wedstrijd de tribune op en raakte in gevecht met een Nijmeegse supporter. De NIJB spreekt van een zeer ernstig voorval. Volgens De Wit werd hij het hele duel op grove wijze beledigd. “Helaas werd het toen rood voor mijn ogen“, aldus het (ingekorte) stukje. Kijk, dat opent opeens totaal nieuwe mogelijkheden voor ‘the Men in Black’.

Als je het zat bent om weer eens uitgekafferd te worden door zo’n stijf van de stress staande trainer, kun je natuurlijk zo’n badge met respect omhoog houden. Maar je kunt hem dus ook bij de zijlijn een knal voor z’n harses geven en gewoon meteen neerhoeken. Altijd goed voor de heilige kijkcijfers. En ‘my best guess’ is dat je de rest van de match ook geen last meer hebt! Maar het is natuurlijk niet zoals het zou moeten. Dus waar is het fout gegaan?

De Flower Power tijd eind jaren zestig in de vorige eeuw was een mooie tijd. Minder mooi, althans nu, was een direct gevolg er van. Namelijk de overgang van een maatschappij met normen en waarden, naar een antiautoritair tijdperk. De tijd van alles moet mogen. De meester was opeens niet meer de meester, maar heette ineens Gert Jan of zo. De politieagent zijn pet afpakken en zelf opzetten? Moest toch kunnen? Dat was pas humor! Je vader die zei dat je, als zestienjarige om 11 uur ‘s avonds thuis moest zijn? Ha, ouwe lul, dat maakte je zelf wel uit! Dertig jaar lang mocht er geen dwang zijn en mocht er vooral niets verboden worden. Maar de mens is per definitie slecht, dus de prijs daarvoor betalen we heden ten dage. Een egoïstische verhufterde maatschappij met nieuwe normen en waarden. Namelijk een middelvinger opsteken of een grote bek geven. Of nog erger, zoals die grensrechter in Almere overkwam. En de politiek, de hoofdverantwoordelijken voor dit maatschappelijke debacle, roept nu ineens al een paar jaar: “Dat het zo niet langer kan!” En: “Dat we het tuig keihard aan moeten pakken” Eerlijk waar, ik ben nog nooit zo ‘flabbergasted’ hard van mijn stoel gelazerd dan toen ik Job Cohen (kent u hem nog?) op TV hoorde zeggen: “Dat we met onze poten van ambulancepersoneel moesten afblijven!” Wow, dacht ik, al vallende. Tussen enkele, gelukkig niet fatale, hartschokken door. Het moet niet gekker worden, nu is zelfs de PvdA om. Zal ik dan toch maar niet emigreren?

Bij squashwedstrijden kom je die autoriteitsproblemen natuurlijk ook tegen. Wat vaker op lager niveau. De gemiddelde houthakker op D-niveau kan èn niet squashen èn weet amper iets van de regels, maar vind wel dat hij altijd gelijk heeft. En dat wil ook nog competitie spelen. Tegen soortgelijke houthakkers. Een dodelijke combinatie. Maar het wordt nog erger, helaas is er ook nog een groeiende tendens in verschillende squashcompetities om zonder scheidsrechter te spelen. Dat gaat vaak goed, zonder dat het ontspoort. Maar ook vaak ontspoort het wel. En elke keer dat het ontspoort is er één te veel en haken er ook andere mensen af. Direct of wat later. Of omdat die wel voor hun plezier willen spelen of omdat ze niet willen dat hun kinderen dit soort foute voorbeelden overnemen.

Het kan gewoon ook anders. In Vlaanderen bijvoorbeeld zijn alle competitieteams verplicht een bepaald aantal spelers binnen dat team een spelregelcursus te laten volgen. Elk jaar een andere. Op straffe van puntenaftrek in de competitie. Dat werkt. In Wales werkt het ook, maar pakken ze het net anders aan. Thuisteams die spelers een spelregelcursus laten volgen krijgen juist bonuspunten voor elke thuiswedstrijd die onder leiding van een scheidsrechter gespeeld wordt. Ook dat werkt. Het zijn trajecten die pas na een behoorlijk aantal jaren zichtbaar resultaat opleveren, maar daarom zijn ze nog geen reden ze niet in te voeren. Al was het alleen maar om die enorme kweekvijver aan spelers met spelregelkennis die dan vanzelf ontstaat en waar de talentvolle scheidsrechters dan vanzelf uit komen bovendrijven. Hoe simpel kan het leven zijn?

Profielfoto van Jos

Over Jos Aarts

Jos Aarts speelt een actieve rol binnen de squashwereld. Zo reist hij niet alleen de hele wereld af om zijn kunsten als topscheidsrechter te vertonen, maar is hij ook eigenaar van een squashcentrum in Tilburg, (squash)fotograaf en bovenal ‘allesweter’.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?