Het Blauwe Bord

"Het Blauwe Bord

Al sinds klein meisje kom ik elk jaar op het Frans Otten Stadion, vroeger alleen met het NK, later om daar zelf ook regelmatig te trainen. En sinds ze verhuisd zijn naar hun nieuwe prachtige locatie, hangt er in de bar een mooi blauw bord. Op dit blauwe bord staan alle nationale kampioenen, van elk jaar, zowel bij de mannen als vrouwen. Een van mijn dromen en doelen voor mijn squash carriere is ervoor zorgen dat mijn naam daarbij komt te staan.

Na vorig weekend, gaat mijn naam er ingegraveerd worden bij het jaartal 2014. Dit is voor mij nog onwerkelijk om te bevatten. En waarschijnlijk geloof ik het pas echt, als het er ook echt op staat.

Ik zit, een week later, nog steeds op een roze wolk na het afgelopen NK. Dit resultaat, kwam voor veel mensen onverwacht, voor mij zelf ook. Maar dat maakt het misschien alleen nog maar specialer.

Voor het NK, krijg je altijd een hoop vragen over wat je zelf gaat verwachten van het NK. Mijn antwoord: ‚De finale halen’. Dit was me nog nooit eerder gelukt, een aantal keer heb ik een spannende wedstrijden het steeds in de halve finale afgelegd. Dus dit leek me een realistisch doel, zeker omdat Natalie in ons land op eenzame hoogte stond. Ook toen ik hoorde dat ze zwanger is, bleef dit mijn doel. Tijdens haar vorige zwangerschap bleef ze mij tijdens haar hele zwangerschap nog verslaan, dus ik wist dat ze zelfs met een buikje, een ongelooflijk goede squashster is.

Het doel om de finale te halen, zorgde wel voor de nodige spanningen. Tijdens mijn halve finale kon ik dat goed merken, dit zorgde voor een spannende wedstrijd met Margriet. De opluchting was dan ook groot toen ik van haar won. En natuurlijk was ik ook blij, omdat ik mijn doel bereikt had en dus eindelijk in de finale stond.

Dit zorgde ervoor dat ik zondag veel meer ontspannen was. Ik kon nu vrijuit spelen en vooral genieten van de finale. Natuurlijk wilde ik graag mijn beste squash laten zien, maar ik had in ieder geval niks meer te verliezen want mijn NK was toch al geslaagd.

Van de wedstrijd zelf kan ik me maar vlagen herinneren. Ik voelde wel dat ik goed stond te spelen. En dat we goede rallies hadden, maar ik had niet vanaf het begin het gevoel dat ik kon winnen. Toen ik de tweede game won, was ik blij. Het schoot door me heen dat het dan zeker een waardige finale was. Een mooie wedstrijd voor het publiek. Maar in de derde game begon ik erg sterk. Ik kwam 5-1 en daarna nog 9-4 voor geloof ik. Maar vervolgens kwam ze nog terug tot 9-9. Hoe ik vervolgens die derde game heb gewonnen, kan ik me niet herinneren.

Zelfs in de vierde game had ik nog niet het gevoel dat ik de wedstrijd ging winnen. Ik wilde natuurlijk wel winnen, maar ik wist ook dat Natalie genoeg ervaring heeft, om dit soort wedstrijden nog naar haar hand te zetten. Wat ik alleen niet doorhad, was dat zij ook moe begon te raken en minder explosief kon reageren. Dit is achteraf gezien maar goed ook, want misschien als ik dat opgemerkt had, was ik misschien wel iets verslapt in mijn spel. Nu probeerde ik gewoon mijn spel te blijven spelen en punt voor punt door te blijven gaan.

Pas toen ik matchball kreeg, schoot het feit dat ik kon winnen door mijn hoofd. Dat kan ik me nog goed herinneren, ik dacht: ‚Als ik nu nog zou verliezen, dat zou wel heel zuur zijn’. Gelukkig is het me daarna nog gelukt om mijn gedachten nog enigszins op een rijtje te krijgen. Ik probeerde terug te gaan naar het spel wat me tot matchball gebracht had, maar dat is toch net wat moeilijker op zo’n spannend moment.

Uiteindelijk won ik de vierde game 12-10. Van die laatste punten kan ik me niks herinneren. Omroep Flevoland had een opname gemaakt waarin het laatste punt te zien is. Dus nu weet ik het, maar het enige wat ik me kan herinneren, is dat ik won en tegen de zijmuur ben gaan hangen, op de plek waar mijn broer en fysieke trainer zaten. Vervolgens kreeg ik een dikke knuffel van Natalie, die oprecht blij voor me was.

Het blijft voor mij nog steeds onwerkelijk. Het is me gelukt om op het belangrijkste toernooi van het jaar in Nederland, boven mezelf uit te stijgen. Eindelijk heb ik op dit toernooi kunnen laten zien wat ik kan. Voor een mooi publiek, maar belangrijker nog, voor alle mensen die voor mij belangrijk zijn en die me altijd steunen. Ik heb kunnen laten zien waar ik zo hard voor train, en het is een fantastisch gevoel om dat op een NK te kunnen doen.

Milou van der Heijden

 

Profielfoto van Milou

Over Milou van der Heijden

Milou van der Heijden heeft lang niet kunnen squashen dankzij een blessure. Het herstel duurde lang maar haar eerste wedstrijd staat weer op de planning.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?