Merhaba

De afgelopen maand heb ik voor mijn werk in Istanbul doorgebracht, een erg mooie stad waar ik graag kom en wat ook meteen veel herinneringen opriep. Ik weet nog goed dat ik er voor het eerst was. Een jaar of vijf geleden speelde ik er samen met Sebastiaan Weenink namelijk een PSA toernooi. Dit was het allereerste PSA toernooi dat ooit in Turkije werd georganiseerd en dat zorgde voor een aantal bijzondere momenten.

Bij binnenkomst op de club, en het melden dat wij voor het PSA toernooi kwamen bleek al snel dat het organiseren van een PSA toernooi nieuw was. De toernooileidster was Secil, waar al snel duidelijk van werd dat zij niet per se aangesteld was omdat zij veel ervaring had met het organiseren van toernooien.

Haar main selling point was waarschijnlijk het feit dat zij als enige een klein woordje Engels sprak. Het eerste wat zij dan ook vroeg aan Sebas en mij was het volgende: “Oké, en wat moet ik nu doen?”. Goede manier om indruk te maken… Sebas en ik werden daarom ook maar meteen door haar uitgeroepen als persoonlijke adviseur, om haar een beetje op weg te helpen. Een van de dingen die wij bijvoorbeeld vroegen, was of er wellicht een shuttle was van de club naar het hotel en vice versa. Dit was er niet, waardoor de paniek meteen insloeg. Hoe moest dit nou geregeld gaan worden? Uiteindelijk werd besloten om de manager van de club de hele week als koerier te laten fungeren. Hij was hiervoor gekozen, omdat hij verder geen woord Engels sprak en zo nog iets bij kon dragen aan het toernooi. Dit vond al het personeel helemaal fantastisch, de hoge manager, die nu gedelegeerd was naar bus chauffeur. Het bleek echter dat hij het allemaal wel best vond en het eigenlijk wel relaxed vond. Hij heeft ons zelfs een dagje meegenomen de stad in naar een Turks koffiehuis, waar we een bijzonder grappig gesprek via google translate hebben proberen te volgen.

In die tijd was er nog sprake van het live loten van de kwalificatie. Hier moet je op tijd voor aanwezig zijn en als dat niet het geval is, je gediskwalificeerd voor het toernooi wordt (ik ken een geval waarbij iemand op de wc zat ten tijde van deze loting en daardoor gediskwalificeerd werd!). Bij binnenkomst stond er een groep Egyptenaren de loting al te houden. Dus wij naar Secil, om te vragen wat er aan de hand was. “Geen idee, ik dacht dat zij dat wel wisten”, was het antwoord. Na duidelijk gemaakt te hebben dat dit niet helemaal is zoals het hoorde, stelden wij de vraag hoe zei die Egyptenaren eigenlijk kenden, aangezien deze een local spot hadden. “Maar ik ken ze niet hoor, ze hadden opgebeld of zij als local op de lijst mochten, en ik had toen geen idee wat dat precies inhield. Dus ik heb ze maar ingeschreven.” Oké, goed verhaal… Helaas bleken dit vrij getalenteerde Egyptenaren te zijn, die zowel mij als Sebastiaan in de tweede ronde van de kwalificatie naar huis sloegen (spelers als Mazen Hesham Ga Sabry en Zahed Mohamed, momenteel respectievelijk de nr. 34 en 41 van de wereld).

Teleurgesteld van ons verlies zitten Sebastiaan in ons hotel, om vervolgens rond 21:00 opgebeld te worden vanuit de lobby. Secil, staat beneden, helemaal in paniek. Ze was vergeten om genoeg kamers te reserveren in het hotel, waardoor niet iedereen hier kan blijven. Last minute heeft ze nog een ander hotel kunnen vinden, waar iedereen heen kon, en in de haast ook alle kamers in dit hotel maar gecanceld. Wij moesten dus ook meteen uit checken, onze koffers inpakken en vertrekken naar het andere hotel. Ach, dit andere hotel zou betaald worden voor ons, dus we vonden het wel best.

Zoals je kunt lezen ging er veel mis op het toernooi, meer dan hierboven staat, maar om eerlijk te zijn was dit een van de leukste toernooien die ik heb gespeeld. Er werd alles gedaan om het je naar je zin te maken, niks was te gek. Als er iets fout ging dan was men wel in paniek, maar stak iedereen zijn schouders eronder om het op te lossen. Het werd gewaardeerd dat je er was, mensen wilden met je op de foto, waren geïnteresseerd in jou, er werden uitjes naar Istanbul georganiseerd, een avondje uit eten, een buikdans show, en wat ik het mooiste vond, een kennismaking met een heel andere cultuur. Ik heb uiteindelijk ook besloten het jaar daarop om de tweede editie van dit toernooi als afsluiting van mijn PSA carrière te gebruiken, omdat ik er zulke goede herinneringen aan had en gelukkig werd dit wederom bevestigd.

Ow en met betrekking tot Secil, ik heb haar vorige maand nog een aantal keer gezien en gesproken. Nadat ik haar vertelde dat ik eigenlijk wel weer een keer wilde squashen heeft zij dat voor mij geregeld. Ik kwam aan in het Sheraton, waar 1 squashbaan was. Laat ik het zo zeggen, ik heb op veel banen gespeeld maar dit was toch wel een van de apartste (lees slechtste). De achterwand was van een soort plastic, zat los aan een zijkant, er was een metalen plint van twee centimeter dik bij de achterwand en daarnaast was er op deze squashbaan ook een basketbal basket gemonteerd (boven de glaswand). Daarnaast waren er maar liefst 7 Turkse squashspelers geregeld om met mij te spelen op deze ene baan. Het moge duidelijk zijn: Secil, is het organiseren nog steeds niet verleerd…

 Frank Hartkoren

Profielfoto van Frank

Over Frank Hartkoren

Frank Hartkoren besloot na afronding van zijn studie aan de VU het professionele squashcircuit in te duiken. Met als insteek veel van de wereld te zien, nieuwe culturen te ontdekken, nieuwe mensen te leren kennen, plezier te hebben en niet geheel onbelangrijk beter te worden in squash.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?