Retired

Retired

Na ruim twee jaar gestopt te zijn met het fulltime spelen van squash komt nog zeer regelmatig de vraag: “Mis je het nou niet?”. Gelukkig kan ik dan volmondig “Nee” zeggen, wat voor mij een bevestiging is dat ik de juiste keus heb gemaakt. Natuurlijk, er zijn momenten dat ik denk, had ik nog maar gespeeld. Dit gebeurd meestal als er een toernooi op een aansprekende locatie wordt gehouden, of dat er op Facebook een bericht verschijnt van een aantal squashmaatjes die samen op pad zijn. Op dat soort momenten pak ik het liefste mijn spullen en boek ik een ticket die kant uit. Maar helaas, dat gaat niet zo makkelijk, bovendien heb ik daar niets meer te zoeken.

Op dit soort momenten denk ik maar snel aan wat voor werk erin is gestopt door deze jongens/ dames om naar die plekken te kunnen. Zo’n twee keer per dag tot het uiterste gaan, rekening houden met je dieet, op tijd naar bed, al de andere opofferingen die gedaan worden voor je sport en daarnaast moet je, als je een beetje pech hebt, ook nog op een houtje bijten om rond te kunnen komen. Nee, dat hoeft van mij niet meer. Ik kan nu lekker na het werk op vrijdag de kroeg in duiken en zaterdag uitslapen, zonder mij schuldig te voelen. Poeh, waarom ga ik zaterdag ook niet gewoon op stap? Misschien spreek ik doordeweeks af met wat vrienden en slaap ik dan maar een nachtje wat korter. Daarnaast, als ik geen zin heb om te trainen, of als ik spierpijn heb, dan ga ik toch gewoon niet? Vooral deze vrijheid heb ik heel erg gemist in de tijd dat ik sportte. Ik was daar misschien af en toe ook iets te radicaal in. Goed eten, op tijd naar bed, hard trainen, veel wedstrijden/toernooien spelen, bijna alles stond in het teken van squash, ook al ten tijde van mijn studie. Als ik nu veel van mijn collega’s spreek, dan is het mij duidelijk dat ik mijn studententijd niet heb geleefd zoals een “normale” student dat zou doen. Heb ik dan spijt van deze keuzes? Nee, integendeel. Op dat moment voelde het als de juiste beslissing en ik heb zoveel mooie ervaringen opgedaan die ik nooit had willen missen.

Hetgeen wat overblijft en wat ik mij het beste zal herinneren, zijn de vele interessante en leuke mensen die ik heb ontmoet. De vrienden die je over de hele wereld maakt tijdens het reizen en het beoefenen van je sport. Doordat squash niet de best betaalde sport is, ben je vaak op mensen aangewezen om ergens te slapen en moet je vaak kamers, hotels of appartementen met medesquashers delen. Tijdens het spelen van een tour (meerdere toernooien achter elkaar) reis je ook nog eens van plek naar plek, meestal met meerdere spelers, wat ervoor zorgt dat je elkaar goed leert kennen. Natuurlijk schept dit een band (of een afkeer van bepaalde mensen). Ik kan mij herinneren dat ik in Australië was en wij met 6 man een appartement hadden gehuurd. Hier kwamen steeds meer mensen bij, bijvoorbeeld omdat zij uit hun kamer moesten of niet meer thuis konden komen, wat erin resulteerde dat wij de laatste nacht met 13 man op die kamer hebben geslapen (mensen sliepen zelfs op de grond!). Al met al schept dit soort ervaringen een nauwe band met deze mensen (al klikt het met de een beter dan met de andere). Deze mensen zullen altijd een bepaalde plek in mijn leven hebben, omdat ik zoveel met ze heb meegemaakt en gedeeld. Dit is dan ook meteen hetgeen wat ik het meeste mis. Doordat ik mij niet meer in de squashwereld begeef, zie ik deze mensen ook zelden of nooit meer. Af en toe een berichtje hier en daar is toch anders dan wanneer je tegenover iemand zit of wanneer je wat leuks met elkaar doet. Gelukkig reis ik tegenwoordig nog steeds vrij veel voor mijn werk en kan ik dat gebruiken om wat van deze oude bekenden weer tegen het lijft te lopen.

Zo vertelde ik in mijn vorige blog dat ik, toen ik in Istanbul zat, daar meerdere keren heb afgesproken met een vriendin die ik vanuit het squash circuit kende en tevens een balletje heb geslagen met de manager van de club waar ik vroeger twee PSA toernooien heb gespeeld. Nu vertrek ik aankomende maandag voor een half jaar naar Londen. Toen ik dit hoorde heb ik meteen wat mensen aangesproken die ik nog ken vanuit mijn squashtijd. Het nieuws dat ik naar Londen kwam werd (gelukkig) zeer enthousiast ontvangen en resulteerde er zelfs in dat ik al op de lijst sta van een club in Londen en debuut zelfs gepland staat! Nu maar hopen dat zij niet al te veel verwachten van mij op de baan!

Wat ik hiermee eigenlijk duidelijk wil maken is dat squash mij heel veel heeft gegeven, maar wat voor mij het allermooiste cadeau is, is dat ik mij in bijna geen enkele stad waar ik kom, snel alleen hoef te voelen!

Frank Hartkoren

Profielfoto van Frank

Over Frank Hartkoren

Frank Hartkoren besloot na afronding van zijn studie aan de VU het professionele squashcircuit in te duiken. Met als insteek veel van de wereld te zien, nieuwe culturen te ontdekken, nieuwe mensen te leren kennen, plezier te hebben en niet geheel onbelangrijk beter te worden in squash.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?