Sportouders of oudersSportouders of ouders?

Ouders van kinderen in de Nederlandse squashwereld; welk antwoord geef je aan iemand die vraagt iets over jezelf te vertellen? “Nou, ik heb een partner (of niet), één of meerdere kinderen. Ze zitten op school én één daarvan is een (top-)sporter.” Klopt het dat zo’n gesprek uitkomt op de squash carrière van je kind? Vaak wel, toch? En het is ook leuk om te vertellen. Maar de gesprekspartner vroeg naar jou. Ik wil je vragen om na te denken over de impact van de hobby van je kind op jouw leven en dat van je gezin.

Stel je een willekeurige situatie thuis voor. Waar gaan de gesprekken over? Gaan ze altijd over squash? Nee joh, ook over andere onderwerpen? B.v.; “Hoe ziet de week er uit?” Lees: wat moet er qua eten en vervoer geregeld worden ivm squashtraining. “Even kijken wat er komend weekend op de agenda staat”. Lees: kunnen we met z’n allen naar die verjaardag, of gaan we apart ivm het toernooi in….. En dan zijn er nog allerlei gesprekken die schuren aan fysio, sportspullen, het belang van goed eten en slapen (want voorbereiding op toernooi), vakanties (of zijn er trainingskampen), enz.

Uiteindelijk is school het belangrijkste van alles, toch? Maar ook daar draaien de zorgen eigenlijk om squash; Wanneer is de toetsweek? Valt dat niet tegelijk met toernooien? Vakantietrainingen? Vallen die wel tijdens de vakantie op jouw school? Je moet wel goede cijfers halen hoor, want anders krijg je geen toestemming meer voor je toernooien in het buitenland! Welke vervolgopleiding ga je doen? Zijn ze daar ook flexibel ivm trainingen en toernooien?

Ik zie ouders die naar mijn mening veel te fanatiek bezig zijn met hun sportende kind. Het is maar een hobby, het gaat om “de leuk”. Maar waarom zie ik dan ouders die gewoonweg lelijk gaan doen als hun kind dreigt te gaan verliezen?  Of als een idioot staan te schreeuwen als hun kind een punt maakt. Of, nog erger, die staan te grijnzen als de tegenstander een fout maakt of zelfs verdrietig wordt. Of nog véél erger, die hun kind niet aanspreken als hij/zij zich schandelijk misdraagt!

Voor ons is het altijd het belangrijkste geweest dat er levenservaring opgedaan wordt; leren omgaan met winnen en verliezen, alleen in het buitenland kunnen verblijven, en sociaal gezien met iedereen over de wereld overweg kunnen. Met andere woorden: ervaringen die je je leven lang kunt gebruiken.

En dan komt de dag dat hij/zij aangeeft het niet meer zo leuk te vinden. “Alle druk, al het moeten, alle mensen die iets van je verwachten. Dat ben ik zat”. Wij hebben altijd gezegd: zolang hij/zij het leuk vind, prima. Zodra hij/zij het niet meer leuk vindt; ook goed! Maar dat laatste is niet eerlijk. Het doet zeer, je bent verdrietig, verbaasd en ook wel een beetje teleurgesteld. Tenslotte heeft hij/zij jaren geïnvesteerd (en jij ook) in geld, tijd, moeite en zorg. En dat is ineens weg. Je ziet alle kansen en mogelijkheden die hem/haar aangeboden worden in rook opgaan. Alle ervaringen die hij/zij nog op zou kunnen doen gaan niet door…

Onzin! Hij/zij is nog jong en kan bij wijze van spreken morgen weer omdraaien als een blad aan een boom en de hobby weer fanatieker oppakken. Als niet, dan niet. We kunnen niet in de toekomst kijken, we kunnen en mogen het leven van ons kind niet uitstippelen. We kunnen er alleen aan bijdragen dat hij/zij tot een goed mens opgroeit. Dat is de enige prestatie waarmee je als ouder mag pronken. Niet met de titels en overwinningen; die zijn de verdienste van je kind!

Profielfoto van SquashLife

Over SquashLife

Lees hier de posts van onze gastbloggers, misschien inspireren ze je tot het schrijven van je eigen blog…

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?