Geen (ver)binding.

Het is maandagmiddag. Ik trommel met mijn vingers op tafel. Verveling slaat toe. Vakantieperiode, de meeste mensen zijn op vakantie. Alles bijgewerkt. Taken volbracht. Klusjes gedaan die anders niet zo snel gebeuren. Wat te doen?

Op dit soort ‘dooie’ momenten is het lastig niet aan vroeger te denken. Je weet wel, toen alles nog veel interessanter was en ‘booming business’. Verveling was er toen amper. De squashclub was een tweede thuis voor mensen. Een plek om samen te komen, vrienden te ontmoeten, vriendschappen te onderhouden en nieuwe mensen te leren kennen.

Tegenwoordig staan de banen zo goed als leeg. Overdag in ieder geval. In de avonden wordt er, gelukkig, nog wel gesquasht maar het is nu anders. De sfeer of zoals dat superhip ‘de vibe’ wordt genoemd, is anders. De squashclub merkt op dat mensen zich minder makkelijk binden aan de sport of de club. We hoppen van het ene naar het andere en willen nergens meer aan vast zitten.

Ik ben onlangs ‘vreemdgegaan’ door een abonnement bij de lokale tennisvereniging af te sluiten. Deze zomer sla ik een balletje buiten in het zonnetje. Niet verkeerd kan ik je vertellen! Het duurde wel even voordat ik op mijn gemak was bij de tennisclub. Het voelde namelijk wel als verraad. Mijn vader wist mij gerust te stellen, “er zijn zoveel mensen die een tweede of derde sport beoefenen!”. Ik heb lange tijd aan fitness gedaan in combinatie met squash. Ergens heb ik een hekel aan de gym dus maakte ik mezelf wijs dat het goed was voor mijn squashspel. Een fitnessinstructeur die zich had opgewerkt tot personal trainer kon dat wel bevestigen.

Dat was toen. Nu gaan we het elders zoeken, wat het ook moge zijn. Squasht Roger Federer nog steeds om zijn conditie te trainen voor het tennissen?! Misschien moet de sport daar meer op hameren? Dat het goed is voor die andere sport. Dat je meer plezier gaat ervaren in die andere sport omdat je je conditie hebt getraind met het leuke spelletje squash.

Op onze club in Roosendaal hebben we een tennisster gehad die is gaan padellen en bij ons squashles nam omdat ze niet kon wennen aan de muren van de padelbaan. Het wordt een soort uitwisseling tussen de verschillende (racket)sporten. En, met een beetje geluk gaan ze het squashen zo leuk vinden dat ze bereid zijn om wekelijks terug te komen. Het is een theorie, maar waarom niet? Zeker nu alle sporten terugloop in ledenaantal opmerken en adverteren met kortingsacties om nieuwe leden te trekken, lijkt het mij alleen maar goed om beter samen te werken in plaats van met elkaar te concurreren. Squash Bond Nederland deelt zelfs een kantoorpand met de KNLTB, in de volksmond de tennisbond. Ik zie hier een kans.

Ooit werd mij gevraagd wat ik zou doen als ik morgen de sleutel van SBN zou krijgen en het voor het zeggen zou hebben. Meer ‘out of the box’ denken en samenwerkingen aangaan die bijdragen aan versterking van de sport is onder andere een antwoord. Even op de website van KNLTB zie je meteen de link naar padel. Elkaar versterken en (ver)binden is wat ik hierin zie. Wat kan squash voor de tennisser en padelspeler betekenen en andersom?

Nu heeft onze club in Roosendaal alleen squashbanen. Een club met tennis- en squashbanen zou de vraag al makkelijker kunnen onderzoeken en het antwoord op de vraag kunnen faciliteren. Als we de mensen weer kunnen (ver)binden (met) aan de sport, kan de club weer een tweede thuis worden voor alle liefhebbers.

Stuur mij gerust een bericht via Facebook of Instagram met jouw reactie. Ik ben benieuwd hoe jij over de toekomst van squash denkt en hoe je het voor je ziet.

Claudia Sieben

Profielfoto van Claudia

Over Claudia Sieben

Squash is Claudia Sieben met de paplepel ingegoten door haar ouders. Opgegroeid in een squashcentrum begon ze op jonge leeftijd aan de sport. Met 5 NK titels op zak, praat en schrijft ze met passie over haar sport.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?