Kers op een cupcake 

Met enige regelmaat raak ik verzeild in een squash gerelateerde discussie. De toekomst is lastig te voorspellen, ongeveer net zoals het weer dat is. Toch, zijn we er wel degelijk mee bezig. Waar gaat het heen met squash? 

Niet alleen in Nederland maar overal ter wereld heeft squash het lastig. En zeg nou niet dat het niet zo is. Eerst moeten we toegeven dat het ‘probleem’ er is, voordat we met de ‘oplossing’ kunnen komen.

Ga zelf maar eens in gesprek met squashliefhebbers uit verschillende landen. Dan bedoel ik niet de professionele spelers ‘on tour’ onderling horen praten, maar echt in gesprek gaan met de recreatieve squashers, de trainers, de coach, de clubeigenaar, de exploitant en de fans.
Daarvoor hoef je echt geen vliegtuig in te stappen hoor. Ook al is het heerlijk om even weg te zijn en er wellicht een vakantie van te maken, communiceren met mensen in het buitenland kan heel makkelijk via social media.
Zelfs in Amerika, waar toch mooie squashberichten vandaan komen, heb ik (online) ontdekt, gaat het met squash niet van een leien dakje.
Clubs in steden waarvan ik denk: ‘Wow! Daar zou ik ook wel willen zijn!’, hebben het gewoon lastig. Sponsoracties en crowdfunding alom. Dat zegt mij genoeg. Mensen kunnen een verhaal mooier vertellen dan het werkelijk is, maar cijfers liegen niet!

Ik duik daarom ook met regelmaat in de boeken. Boeken met cijfertjes welteverstaan.
Ze vertellen de harde waarheid. Maar, je weet daardoor wel waar je aan toe bent en wat er te doen staat!
Lang waren we aan het werk richting de kers op de taart. We waren echter zo gefocust op die kers, dat we de taart een beetje uit het oog verloren. De taart is nu deels verpieterd. Opgegeten. Er is eigenlijk nog een kleine cupcake over. Hoop is er nog wel. En ik, als squashliefhebber die zich kan verplaatsen in alle eerder genoemde personen en het vanuit alle perspectieven kan bekijken, zal de handdoek niet zomaar de ring ingooien. Ook al voelt het soms als trekken aan een dood paard en is het echt niet altijd even leuk.

Onlangs solliciteerde ik op de functie medewerker breedtesport ontwikkeling bij SBN. Ik dacht dat het de functie bij uitstek was voor mij. Jammer genoeg dacht SBN daar anders over, wat ik respecteer. Ik was graag bij alle clubs langsgegaan voor een goed inhoudelijk gesprek over onze toekomst!

Via deze weg zou ik de squash community willen vragen; Laten we ons nou richten op de toekomst van squash. Laten we nou proberen wat meer te denken in het belang van de sport. Laten we met zijn allen ons inzetten voor de sport. Niet enkel en alleen ons eigen clubje en ons eigen belang. Ik roep altijd dat ik ‘het niet alleen kan’ en dat is ook echt zo. Squash heeft een community nodig die bereid is de handdoek te gebruiken om zweet mee af te vegen en door te gaan. Ook ik vind het soms moeilijk en ben ik er soms ook helemaal klaar mee. ‘Voor wie doe ik het nog?’, vraag ik me regelmatig af.

Maar, we moeten vooruit. Het is echt niet alleen maar keihard werken. We krijgen nog steeds mensen binnen zonder daar iets voor te doen. De markt is altijd in beweging.
Het zou alleen zo leuk zijn als er veel meer nieuwe gezichten over de vloer komen. Hoe meer hoe beter! Daar probeer ik ook aan te werken met de nodige partners.
En, ik ben nog steeds voor een landelijke marketing campagne.
Ik heb het kopje koffie voor de medewerker breedtesport ontwikkeling alvast ingekocht. Op de toekomst van squash!

Claudia Sieben

Profielfoto van Claudia

Over Claudia Sieben

Squash is Claudia Sieben met de paplepel ingegoten door haar ouders. Opgegroeid in een squashcentrum begon ze op jonge leeftijd aan de sport. Met 5 NK titels op zak, praat en schrijft ze met passie over haar sport.

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst. Plaats nu als eerste je reactie.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie achter te kunnen laten.

Nog geen account?