Status Nederlandse squash
Centra
Niet direct zichtbaar, maar daardoor niet minder belangrijk, is het feit dat het aantal recreatieve squashers in ons land in snel tempo vergrijst. Hetzelfde geldt voor de ongeveer driehonderdvijftig centrumeigenaren, waarvan het gros nog uit de succesvolle jaren tachtig en negentig stamt. De gouden tijden zijn echter voorbij. Het wordt steeds moeilijker om squashers te binden, werven en behouden.
Paul Turken noemt ze vadsig, de eigenaren die zich nauwelijks meer bemoeien met hun centrum en de exploitanten voor wie het gewoon werk geworden is. Hij vestigt zijn hoop op een nieuwe lichting squashverenigingsbesturen en vooral op een nieuwe generatie centrumeigenaren. "Mensen met honger, met enthousiasme. Die weer willen bouwen. Squash was, is en zal gedragen blijven worden door de decentrale dynamiek." Dat betekent dat er dus zo'n honderd jonge honden klaar moeten staan om het stokje over te nemen. Zijn die er wel? En als ze het al willen, is het financieel gezien voor die nieuwe generatie niet lastig om in te stappen? Voor dit financieringsvraagstuk zijn, zo weet Van der Pluijm uit eigen ervaring, best oplossingen te vinden. En Turken voegt er aan toe dat centrumeigenaren geleidelijk ook inzien dat ze niet meer op gouden bergen zitten. De waarde van het vastgoed en de goodwill is verdampt. Ze kunnen al lang niet meer de hoofdprijs vragen. En zo heeft elk nadeel zijn voordeel. Realistische overnameprijzen stellen jonge ondernemers in staat om in te stappen en zo voor de broodnodige vernieuwing te zorgen in hun eigen centrum en daarmee ook voor de jeugd, de breedtesport, de competitie en de squashsport in het algemeen.
Erik van der Pluijm verkocht onlangs zijn squashcentrum in Maastricht en heeft inmiddels dus tijd over. Hij mist vooral smoel bij SBN. "Wie is het gezicht van de bond? Wie gaat al die centra enthousiasmeren voor het squashverhaal, zodat ze zich nu eindelijk gaan aansluiten?" Vind maar eens een goede. Iets voor jou Erik? "Ik zou het wel kunnen, en misschien ook wel willen ja. Het gaat vooral om het enthousiasme waarmee je centra benadert. Daarnaast moet je elk centrum in zijn eigen behoefte voorzien. Met topsportpakketten, jeugdpakketten, recreatiepakketten, adviespakketten. Pakketten die je niet zelf, maar met de centra moet ontwikkelen."
Zoals zo vaak opnieuw het vingertje naar de bond dus. Turken wordt er een beetje moe van: "Centra hebben de bond zelf zorgvuldig buitenspel gezet. Bijvoorbeeld door structureel te weigeren om, mede vanwege het zwart geldcircuit, ledenaantallen door te geven. Ze wilden niks betalen, zagen niks in centrale marketing van de sport en hadden niks met een sterk nationaal team, want hun eigen centrum liep vanzelf wel vol. Als het dan moeizamer wordt, moet je vervolgens niet gaan klagen dat een klein bondsbureau te weinig doet aan het benutten van de successen van onze toppers, de eredivisie niet meer van de grond krijgt of de centra onvoldoende ondersteunt!"
